Trend Nasıl Başladı?
Valla memlekette eskiden beri "düşük yoğunluklu" olarak hep vardı galiba. Eskiden beri az da olsa "işi ehli olmayana yaptırma geleneği" vardı.

Aktörü işsiz kalınca türkücülük yapar (bkz;70'liyıllar, Cüneyt Arkın, Murat Soydan, Muhterem Nur vs.) Türkücüsü aktörlük yapar.
(bkz; İbrahim, Orhan, Ferdi, Mahsun, Özcan, Alişan, Büdüşan,vs) Şarkıcısı hastane açar (bkz: Nükhet Duru) Hastanecisi (doktor yani) Şarkıcı olur (bkz;Mutaf, Dr.Bilal de doktor muydu emin değilim) falan filan...

Ama bunlar hakikaten de küçük örneklerdi ve ortada can sıkıcı bir durum yoktu.
Hayır arada bir can sıkıcı şeyler elbette oluyordu. Nadiren de olsa Kumkapıda cinayet işlemiş, cani bir kardeşimiz ertesi hafta filan gazinoda assolist olabiliyordu.
Kimse de çıkıp "kardeşim bu kardeşimizin mesleği canilik, niye meslekler arası yatay geçiş yapıyor?" demiyordu. Çünkü dediğim gibi, böyle şeyler "arada bir" oluyordu ve "zülfiyare dokunmuyordu".

Peki Ya Şimdi?
Şimdi işler iyice çığırından çıktı. Mesleği "oyunculuk" (ben öyle sanıyorum) olan Okan Bayülgen "şovmenlik" yapmak da tatmin etmemiş olacak ki, reklam fotoğrafçılığı yapıyor, mesleğini bilmediğim Yeliz Yeşilmen dans gurubu kuruyor, yapımcı Armağan Çağlayan Kelebek gazetesinde köşe yazarlığı, yine mesleğini bilmediğim (oyuncu mu, şarkıcı mı bişiydi ama ne?) Hülya Avşar Kelebek gazetesinde yazıyor, Hülya diye bir dergi çıkarıyor, tişört basıyor, şov programı yapıyor, Gülben Ergen şarkıcılık yapıyor, şov programı yapıyor, dizi çekiyor, (yazarken fark ettim, enteresandır Gülben Ergen henüz hiçbir gazetede köşe yazarlığı yapmıyor) İbrahim Tatlıses mevzuuna hiç girmeyelim, senaryo yazıyor, çekiyor, oynuyor, montaj, yapımcılık, plak firması, otobüs firması, lahmacun firması, baharat firması, liste uzuyor da uzuyor. Yönetmen Sinan Çetin ağlak şov programları yapıyor, Şarkıcı Nil Kelebek gazetesinde yazıyor. (zaten ilginçtir Kelebek gazetesinde mesleği gazetecilik olan kimse yok) Meral Okay, Om Yayınlarında müdür, ANS'de müdür, Akademi Türkiye'de müdür (ablamın müdürlük takıntısı var) ayrıca söz yazıyor, Şahin Tepesi'nden yürüttüğü söylense de diziler için öykü buluyor, dizilerde oyunculuk yapıyor. Modacı Bahar Korçan Kelebek gazetesinde yazıyor. (Neymiş bu Kelebek kardeşim, sadece kelebek gazetesinde yazanları yazsam da gene aynı yazı olurmuş yani)

Bu devasa paragrafı yazdıktan sonra şöyle bir durup baktım. Bu ne lan? Bu memlekette niye kimse asıl işini yapmıyor?
Çünkü kimsenin uzmanlaştığı bir iş alanı veya sanat dalı yok. Hiç kimse, hiçbir işi doğru dürüst yapamıyor. Fakat ortada bir şöhret var, şöhret bütün kapıları açıyor. Pazarlamacılar ürünlerini pazarlayabilmek için şöhretlileri kullanıyorlar ve şöhretli biri her hafta başka bir kimlikte karşımıza çıkabilir. Bir türkücü bi sonraki hafta dizi oyuncusu, bir sonraki hafta haber spikeri, bir sonraki hafta yönetmen, bir sonraki hafta sekiz ortalı harita metod defteri olarak karşımıza çıkabilir.

Sadece ünlüler mi?
Hayır. Burası Türkiye ve burada insanların iş yaşamında en çok kullandığı cümle "ne iş olsa yaparım abi" cümlesidir. Artık anonimleşmiş bu zavallı cümlenin açılımı ise şudur: "hiçbir uzmanlık alanım yok, şimdiye dek hiçbir işte dikiş tutturamadım, onun için ne iş verseniz yaparım, yani en azından yapmaya çalışırım... bi denesem... uçak heç kullanmadım ama bi şans tanısanız, belkim de düşürmem yani"